Selektywne oddziaływanie procesów wietrzeniowych prowadzi do powstania różnorodnych form ukształtowania powierzchni skalnych. Osiągają one różną wielkość, niekiedy nawet znaczne, wielometrowe rozmiary. Geneza tych form nie jest całkowicie rozpoznana, a zadziwiająca regularność kształtu niektórych z nich sprawiała, że wiązano je z działalnością człowieka. W Polsce najpowszechniej występują koliste lub owalne misy na poziomych powierzchniach skalnych, znane między innymi z granitowych skałek Karkonoszy, skalnych miast Gór Stołowych i piaskowcowych skałek Beskidów. Osiągają one do 1,5 m średnicy i mogą przekraczać l m głębokości, często są wypełnione wodą i materią organiczną. Są one określane jako kociołki wietrzeniowe, a ich rozwój jest wypadkową procesów fizycznych i chemicznych, głównie biochemicznych. Podobne formy w klimacie gorącym mogą osiągać średnicę kilkunastu metrów. Na pionowych ścianach skalnych rozwijają się zagłębienia nazywane tafone (1. mn. tafoni). Termin ten pochodzi z dialektu korsykańskiego i oznacza „okno skalne". Zagłębienia często rozrastają się w głąb skały, osiągając szerokość i wysokość kilku metrów. Przetrwanie zewnętrznej ściany skalnej jest na ogół związane z jej wzmocnieniem przez wytrącające się z roztworu związki mineralne, głównie żelaza. Zagłębienia w ścianach skalnych mogą występować gromadnie, na podobieństwo plastrów miodu, co jest szczególnie typowe dla skałek piaskowcowych. Współdziałanie procesów wietrzeniowych i wody płynącej po powierzchni skalnej prowadzi do powstania podłużnych rynien, bruzd i żłobków. Są one szczególnie powszechne w skałach wapiennych, ale występują również w granitach, piaskowcach i innych masywnych skałach.
nauka kadry i płace Białystok mundury
